МАНІФЕСТ ФАТАГРАФА-ІНТРАВЕРТА

Я не ўмею быць гучнаі.
Мне няёмка загадваць, прыдумваць позы і казаць «усміхніся».
Я выбіраю цішыню - бо менавіта ў ёй чалавек становіцца сапраўдным.

 

Я не шукаю эфектных абліччаў.
Я шукаю прысутнасць - той момант, калі дыханне супадае з кадрам,
калі паміж намі няма роляў, толькі давер.

 

Мне бліжэй не бляск, а паўза.
Не пастаноўка, а дыханне.
Не кадр дзеля ўпрыгожвання, а позірк, што не хаваецца.

 

Я не фатаграфую, каб зрабіць свет прыгажэйшым.
Я фатаграфую, каб убачыць, што ў ім ужо ёсць добрае.

 

Я не імкнуся «раскрыць» чалавека - я проста ствараю месца, дзе яму можна быць.
Без абароны, без чаканняў, без патрэбы падабацца.

 

Я паважаю свет, цень... і цішыню.
Іншы раз яна гаворыць гучней, чым словы.
Іншы раз менавіта ў ёй нараджаецца сапраўднасць.

 

Калі на маіх здымках табе спакойна - значыць, мы сапраўды сустрэліся.
І ўсё атрымалася  :)