Мой фатаграфічны маніфест

 

Я не ўмею быць гучнай.
Мне няёмка загадваць, прыдумваць позы і казаць «усміхніся».
Часцей выбіраю цішыню - бо менавіта ў ёй чалавек становіцца сапраўдным.

 

Я не шукаю эфектных абліччаў.
Выбіраю прысутнасць - той момант, калі дыханне супадае з кадрам,
калі паміж намі няма роляў, толькі давер.

 

Мне бліжэй не бляск, а паўза.
Не пастаноўка, а дыханне.
Не кадр дзеля ўпрыгожвання, а позірк, што не хаваецца.

 

Я не раблю свет прыгажэйшым.
Проста фатаграфую, каб убачыць, што ў ім ужо ёсць добрага.

 

Я не імкнуся «раскрыць» чалавека - толькі ствараю месца, дзе яму можна быць.
Без абароны, без чаканняў, без патрэбы падабацца.

 

Аднолькава паважаю свет, цень і цішыню.
Іншы раз яна гаворыць гучней, чым словы.
Іншы раз менавіта ў ёй нараджаецца сапраўднасць.

 

Але мая Цішыня - не пустэча.
Яна напоўненая далікатнымі падказкамі,
ціхімі словамі, лёгкім рухам рукі.
Я побач - і мякка накіроўваю.
Не загадваю, не ламаю,
а толькі крыху змяняю кут святла,
крыху паварочваю твар да цяпла.

 

Калі на маіх здымках табе спакойна - значыць, мы сапраўды сустрэліся.
І ўсё атрымалася  :)